In haar essay ‘Phantom pains’ (www.thegeorgiareview.com/posts/phantom-pains-winner) beschrijft professor Environmental Studies Rochelle Johnson (foto) de overeenkomsten tussen de fantoompijn die zij vanaf haar 21e voelt in haar geamputeerde onderbeen en het gemis dat haar studenten voelen door de verloren gegane natuur.
‘My ghost limb accompanies me like a vanished birdsond might sing to a woman wandering in a meadow,’ schrijft Johnson. ‘Just as my phantom pains are my limb recalling what it has known, my students despair is part of the world recalling what it could have been, were it not for its own enabeling.’
Maar we moeten accepteren, schrijft ze. Accepteren en zorgen voor wat nog over is: ‘persisting in finding joy amid our very disabeling.’
Het is een magistraal essay. Alle docenten biologie en duurzaamheid zouden het moeten lezen, er over nadenken, en het misschien voordragen aan hun leerlingen.